Supe que me querías por el brillo de tus ojos. Nunca me lo dijiste, y nunca lo hubieses hecho. Tampoco me hacía falta oírlo. Lo sabía por tus ojos. En la habitación más oscura, en el sueño más profundo, veía como brillaban en cualquier estado. Ebrio, cansado, disperso, orgásmico. Ojos manga, enormes hablaban por si solos. Porque nada resplandece más que la luz sobre fondo negro. Negruzcos los tuyos. Esa retícula como la que tienen los cocodrilos no perecía. Mirabas cándido todo lo que te rodeaba, incluso a mí.
Un día te lo comenté, y extrañado no supiste que decir. Un leve parpadeo hizo que perdiera su visión por un momento. En cambio yo, esos días tenía respuesta a todo. Los semáforos de noche brillaban todavía más, incluso me parecían decorativos. Desaparecieron los grises en mi vida y encontraba el porqué más lógico hasta en las dudas más existenciales. Solo esos días entendí porqué vuelan los aviones y la importancia de la fotosíntesis aplicada al clima tropical. Solo esos días. Esos días. Esos.
Me bastó con ver tus ojos mate…
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
3 comentarios:
De quien eran esos ojos mate?
Vida, al final no vam anar a Raz, Victor estaba cansat perquè hi havia anat dijous y no havia dormit.. MUA!
Mate de color sin brillo o mate la bebida argentina? Mate de matar ahhhhh!
m'agraden els teus simils...
marxes??
oooooh!
recuerdos a las ocas....MUAAAA!!!
toni quan tornis farem un berenar de xocolata i xurros i melindros i nata....si aina? Pero ens hem de pringar i gravar-nos, claro!
Ai si jo vull berenar xurros amb xocolata i pringarme tota!!!! quan??? Vaaaaa...
Com es que ha estat fallida el teu intent de desconectar? Diguesme vida! Tinc la teva polaroid!!! quan ens veiem??? quins forats tens al teu mútiple horari setmanal? Jo estic molt nerviosa! d'aquí 10 dies presentem i encara hi ha moltes coses que no van!!!!!ahgggg MUA!
Publicar un comentario